7. nóvember

Mikið af gremju minni er horfið. Ég hef uppgötvað, að það er ekki til neins góðs að hefna sín. Þegar við reynum að hefna okkar, verðum við vonsvikin og leið, í stað þess að líða betur. Við höfum raskað hugarfró okkar í stað þess að refsa óvinum okkar. Það borgar sig ekki að bera kala í brjósti, það særir okkur mest sjálf. Hatur veldur vonbrigðum, sálarflækjum og taugaveiklun. Ef við hötum verðum við andstyggileg. Ef við ölum gremju í brjósti, uppskerum við gremju annarra. Ef okkur þykir ekki vænt um aðra, þykir engum vænt um okkur. Hefnigirni okkar er ægilegt eitur. Hef ég losað mig við gremjuna?

Það er fremur náð Guðs sem í þér býr, en þú sjálfur sem hjálpar þeim sem eru þér nálægir. Ef þú getur jafnvel hjálpað þeim sem þér fellur ekki við er það ljóst að ekkert í þér sjálfum getur hindrað náð Guðs í að notfæra sér þig. Mestu hindranirnar eru hroki þinn og eigingirni. Hafðu hemil á þeim og náð Guðs mun streyma um farveg þinn inn í líf annarra. Þá mun öllum þeim sem komast í snertingu við þig verða hjálpað með einhverju móti. Gættu þess að farvegurinn sé opinn og laus við þær hindranir sem gera líf þitt fánýtt og áhrifalaust.