19 December

Óvissu- og efasemdarmennirnir segja að okkur sé ómögulegt að finna rök tilverunnar. Margir hafa reynt það og mistekist. En aðrir hafa lagt gáfnahrokann til hliðar og sagt við sjálfa sig: Hvernig get ég sagt að Guð sé ekki til? Hvernig get ég sagt að lífið hafi engan tilgang? Trúleysinginn lýsir þessu yfir: „Lífið spratt af engu, það þýtur markmiðslaust út í tómið“. Aðrir lifa fyrir líðandi stund og hugsa hvorki um, hversvegna þeir séu hér né hvert þeir ætla. Þeir gætu eins verið kuðungar á sjávarbotni, í harðri skel skeytingarleysis. Þeir ætla sér ekkert og þeim er sama um allt. Er mér sama, hvert ég stefni?

Við getum litið á efnisheiminn eins og leir í höndum listamanns, sem ýmist mótar úr honum eitthvað fallegt eða eitthvað ljótt. Við þurfum ekki að óttast hluti, þeir eru hvorki góðir né vondir í siðferðilegum skilningi. Ekki virðist vera neitt áhrifavald að baki hinu illa — nema frá mönnunum sjálfum komið. Mennirnir einir geta haft illar kenndir — gremju, illgirni, hatur og hefnigirni — eða góðar kenndir — kærleika og góðvild. Þeirra sjálfra er að móta eitthvað ljótt eða eitthvað fagurt úr mótunarleir lífs síns.